“İyi İlişkiler”den “Stratejik Pragmatizm”e: Parçalanmış Bir Jeopolitik Düzende İtalya-Türkiye Savunma İş Birliği

“İyi İlişkiler”den “Stratejik Pragmatizm”e: Parçalanmış Bir Jeopolitik Düzende İtalya-Türkiye Savunma İş Birliği

Ukrayna savaşı, artan güvenlik tehditleri ve ABD’nin taahhütlerine ilişkin belirsizliklerle şekillenen parçalı jeopolitik düzende, İtalya ve Türkiye ilişkilerini savunma iş birliği ekseninde stratejik pragmatizm çerçevesinde yeniden tanımlamaktadır. Bu analiz, iki ülke arasındaki ilişkinin geleneksel ekonomik temellerin ötesine geçerek, yüksek düzeyli zirveler ve Baykar–Leonardo ortaklığı gibi girişimler aracılığıyla daha derin bir askeri ve endüstriyel entegrasyona evrildiğini ortaya koymaktadır. İtalya–Türkiye hattı, çıkar temelli ve esnek bir angajman modeli olarak işlev görmekte; Türkiye’yi yalnızca bir tedarikçi değil, Avrupa’nın gelişen savunma ekosisteminde bir ortak geliştirici konumuna yerleştirmektedir. Bununla birlikte, AB içindeki siyasi direnç, düzenleyici kısıtlamalar ve Türkiye’deki demokratik gerilemeye ilişkin kaygılar daha geniş kurumsal uyumu zorlaştırmaktadır. Stratejik gereklilik ile normatif gerilimler arasında denge kurmaya çalışan bu ortaklık, resmi AB–Türkiye ilişkileri yapısal sınırlamalarla karşı karşıya kalsa da, ikili iş birliğinin güvenlik hedeflerini ilerletebileceğini göstermektedir.