Seçimler ve Ekonomi

Yönetici Özeti

Türkiye ekonomisi, 2000’li yılların başında kriz sonrası uygulanan yapısal reformlar, makroekonomik istikrar ve Avrupa Birliği üyelik sürecinin sağladığı kurumsal çapa sayesinde güçlü bir büyüme performansı göstermiştir. Bu büyüme süreci; verimlilik artışları, yoksulluğun azalması ve işgücünün tarımdan sanayi ve hizmet sektörlerine kayması gibi önemli yapısal dönüşümlerle desteklenmiştir.

Bununla birlikte, bu büyüme modeli büyük ölçüde “kolay kazanımlar” üzerine kurulmuş ve inovasyon ile yüksek teknolojiye dayalı sürdürülebilir bir ekonomik yapı yeterince geliştirilememiştir. Eğitim kalitesi, düşük tasarruf oranları ve ihracatın düşük teknolojik niteliği gibi temel yapısal sorunlar varlığını sürdürmüştür.

2012 sonrasında ekonomik büyümede yavaşlama görülmüş, verimlilik artışları durgunlaşmış ve kurumsal yapıda zayıflamalar ortaya çıkmıştır. Hukukun üstünlüğündeki gerileme, ekonomik kurumların bağımsızlığının azalması, artan siyasi kutuplaşma ve yatırımcı güvenindeki düşüş, Türkiye’nin büyüme görünümünü olumsuz yönde etkilemiştir.

Türkiye’nin yeniden yüksek büyüme oranlarına ulaşabilmesi için kapsamlı yapısal reformlara ihtiyaç duyulmaktadır. Ancak siyasi belirsizlikler ve koalisyon süreçlerindeki zorluklar bu reformların uygulanmasını güçleştirmektedir. Gerekli reformların gerçekleştirilememesi durumunda Türkiye ekonomisi orta düzeyde, yüzde 3–4 aralığındaki büyüme oranlarına sıkışma riskiyle karşı karşıya kalabilir.